« كه دو برادر را كه جانشان « برتر از جهانيان است « ستايش گويم « كه از تيزتكان پيشى گرفته‌اند « و قرارگاهى هستند « كه مهمان بيگانه از ضيافتشان « بىنصيب نمىماند « اوج مىگيرند و به طرف بالا مىروند « و دو قبيله شان در پناهشان آسوده‌اند « يعنى على كه او و وزيرش عثمان « چنانند كه هر كه با آنها دوستى كند « ذلت نبيند « مىروند شايد همانند پدرشان شوند « چون تيزتكان كه هدفى دور دارند « اگر به او رسيدند « بالا رفته‌اند و به پدرشان رسيده‌اند « و اگر از آنها برتر بود « بسيار رفته‌اند و پدر « از آنها و ديگران جلوتر بوده است . « ستايششان مىكنم « به سبب چيزهايى كه با چشم خود ديده‌ام « اما همه جودشان را شمار نمىكنم « دو پرهيزكار بلند آوازه